بهاره هدایت، زندانی سیاسی در یادداشتی برای نوروز که ایرانوایر منتشر کرده با گرامیداشت یاد کشتهشدگان اعتراضات و تاکید بر براندازی نوشت: «اگر آزادی میخواهیم، مسیر آن از هر میانبری هم که برویم در نهایت به از میان برداشتن جمهوری اسلامی و حذف اسلام سیاسی از ساحت حکمرانی میرسد.»
هدایت در این یادداشت که روز یکشنبه ۲۸اسفند منتشر شد، با اشاره به نام تعدادی از جوانان کشته و اعدامشده در خیزش سراسری علیه جمهوری اسلامی نوشت: «این هشتمین شب عیدی است که در زندانِ جمهوری اسلامی هستم، اما ایمانم به پیروزی بیش از هر زمان دیگری است. در لحظات تحویل سال نو، پای سفره هفتسین نصفهونیمه زندان مینشینم و یاد رفتگان بیبرگشت امسال را در دلم زنده میکنم.»
این فعال دانشجویی پیشین تاکید کرد: «گردنم افراشته و سرم بلند است که هممیهنانی این چنین داشتهام. نوروز یادگار همسرنوشتی کهنِ ما در این پهنه سرزمینی است؛ سرزمینی که تبعیض و ستم و فقدان منزلت انسانی جراحتهای عمیقی بر چهرهاش بهجا گذاشته، و وظیفه ماست که ایرانمان را از مدخل همین جراحتها به یاد بیاوریم.»
این زندانی سیاسی که اکنون در زندان اوین محبوس است، افزود: «در این هشتمین بهار در اسارت، آرزویم این است که این پارههای عمرم، چیزی به التیام این زخمها و نجات نهایی ملت ایران علاوه کند. اگر این عمر، سهم من است از دنیا، حاضرم آنرا یکجا بدرقه راه تحقق ارادهی ملت کنم؛ بیهیچ ملال و شکایتی.»
هدایت با اشاره به این که «تا قبل از «جنبش مهسا»، کسانی بودند که براندازی را نهایتا ایدهای پراکنده در فضایی نامتعیّن میپنداشتند که حامل و عاملی در زمین واقعیت ندارد»، تاکید کرد: «با جنبش مهسا، «براندازی» نشد، اما این خواسته تعین مادی پیدا کرد؛ آنهم در گسترهای که قابل چشمپوشی نبود.»
او در بخش دیگری از یادداشت خود نوشت: «جنبش اخیر هم بخشی از این اراده بود و توانست خطوط تعیینکننده و آیندهی مورد نظرش را ذیل شعار «زن، زندگی، آزادی» چنان قاطع ترسیم سازد، که تا سالها هیچ نیروی سیاسیای نمیتواند از این خطوط سرپیچی کند. چرا که آن مفاهیم، خصلتِ موسس داشتند و بنابراین حیاتبخشِ آینده ما خواهند بود.»
هدایت با بیان این که «جمهوری اسلامی بدل به غیراخلاقیترین عنصر حیات روزمره ایرانیان شده و بقای او نافی بقای ما، فرزندان ما و سرزمینمان است»، ادامه داد: «بنابراین منطقِ ایجابِ براندازی کماکان برقرار است. براندازی یک ایده از روی تفنن در پیِ پایهگذاری یک هویت سیاسی جدید درون منجلاب مناسبات فعلی نیست، اگر به ضرورت خود قائل باشد. برعکس، براندازی مشروعیت خود را از ضرورتش میگیرد.»